Hoe het piept

Een van de mooie dingen aan samenleven met honden vind ik de manier waarop je ze leert kennen. Je leert wat hun manier van lopen is, welke blikken ze kunnen geven en om welke reden. Na observatie kan ik maar tot een conclusie komen (wat gelukkig wetenschappelijk ook steeds meer onderzocht wordt): honden zitten vol van emoties. Labrador Pax kan echt boos zijn. Op een bepaalde situatie of gewoonweg op mij. Meestal wanneer hij iets niet mag, of wanneer hij zich had ingesteld op een rustig avondje en we de pup Falco van mijn ouders ter oppas krijgen. Pruillip wordt opgezet en gepikeerd kijkt hij mij vanaf zijn hondenstoel aan. Met een diepe zucht wanneer één van ons Falco even aan banden legt, omdat hij is gaan apenkooien op ons meubilair. Zo van: ‘ja dat heb je er nou van, ik had jullie nog zo gewaarschuwd’. Ik dwaal af, want dit bericht gaat niet over Pax maar over Memphis.

Vanaf het allereerste moment dat Memphis bij ons voet aan de grond heeft gezet heeft hij ons duidelijk gemaakt niet vies te zijn van vocale communicatie. Op een goed punt meldde wij aan mensen dat het een kruising met een fluitketel is. Memphis piept. Memphis piept wanneer hij aan het werk wilt, hij piept wanneer hij iets juist niet wilt doen, hij piept wanneer hij een hond op afstand ziet en hij piept wanneer hij iets gaat doen dat onder protest uitgevoerd wordt. Zoals gisteren bij de gondel om de berg op te gaan. Al piepend loopt hij vanaf de auto naar de lift, al piepend loopt hij zelf door de poortjes heen, al piepend wacht hij tot de deuren open gaan en al piepend loopt hij geheel zonder sturing de lift in. Waarna we al piepend naar boven gaan. Nu zal je zeggen: jeetje wat een gestreste hond. Waarom moet die nou in zo’n bakkie? Dat is dus precies mijn punt, hij loopt zélf overal naar toe en bepaalt zélf of hij iets wilt of niet. Jaren training hebben van Memphis een veel stabielere hond gemaakt dan zijn voorkomen soms doet vermoeden. Het grote voorbeeld is laatst bij de dierenarts. Hij laat zich rustig onderzoeken onder begeleiding van, je raadt het al, gepiep. Toen de arts echter zijn hartslag ging checken riep ze verbaasd uit ‘jeetje, die is relaxed!’. Het piepen blijft dus. Misschien omdat het hem veel heeft opgeleverd (mensen gaan immers al snel tegen hem praten, hem aaien en vertellen dat het ‘allemaal goed is ventje’.). Maar ik vergelijk hem als persoonlijkheid vooral met het karakter ‘Donkey’ uit Shrek. Als Memphis zou praten dan zou dat het wel zo’n beetje zijn, heel de dag commentaar. Pax zie ik dan weer meer als Olivier B. Bommel, als is het maar dat hij qua omvang daar na deze vakantie een beetje op gaat lijken. Ik dwaal af.

 

Een paar dagen geleden pakte ik mijn zoomlens uit de tas om een foto te maken van Pax. Nu ben ik zelf al vrij kort ademend, maar bij het zien van het glas van de lens verloor ik de rest van de lucht in mijn longen. Drie gigantische barsten. Ik wist ook direct waarom. De avond daarvoor was mijn camera tas op de grond gezet. Alleen stond de rits van de lenzen cabine nog open. Daarbij was de zoomlens met een klap op de grond gekomen. Schrik. Snelle inspectie, leek niks aan de hand (we hadden wat wijntjes op, de inspectie was niet geweldig zo bleek dus later). Daar stond ik dus, halverwege de berg met een gebarsten lens in mijn hand. Ik kan het geluid dat ik maakte niet precies omschrijven, maar ik denk dat het ongeveer in de buurt komt van een vluchtend konijn (of in ieder geval een toonhoogte die Mem met zijn gepiep nog nooit gehaald heeft). Gevolgd door een luid gekrijs en een hoop gehuil. Dramatisch. Ik ben totaal niet materialistisch, maar mijn camera en lenzen zijn voor mij een beetje een spiegel van mijn bedrijf. Van elke omzet doe ik een paar euro opzij zetten en eens in de zoveel tijd schaf ik iets voor mijn camera aan. Tweedehands, want anders ben ik met pré-pensioen eer ik iets kan kopen (dure hobby). Hoe dan ook, het verdriet kwam vanuit mijn tenen. Memphis had alles staan te bekijken. Géén gepiep. Wanneer ik zijn blik ving gingen zijn oortjes wat naar achteren en werd zijn blik zacht. Geen benul van de inhoud van mijn voor hem overduidelijke leed. Dat er echter iets was, stond voor hem als een paal boven water. Met een diepe zucht plofte hij aan mijn voeten neer.

 

En toen opeens.. Je hebt soms van die momenten dat er bijna letterlijk een lampje in je hoofd gaat branden. Ken je dat, zo’n ‘aha’ momentje? Ik pakte mijn lens erbij en zag tot mijn opluchting dat ik een lensfilter op de lens had geschroefd. Die optie had ik in mijn hoofd al teniet gedaan, omdat ik mij kon herinneren dat ik deze een paar dagen ervoor eraf had gehaald. Niet dus! En geluk, want de barst zat echt alleen in het glas van het filter. Ik zuchtte van opluchting. Memphis zijn oren gingen omhoog en hij legde zijn kop tegen mijn heup. Ondersteund door een luid gepiep en een brede kwispel.

 

De manier waarop onze honden met ons verbonden zijn is bijzonder en uniek. Zoals wij mensen soms aanvoelen hoe de ander zich voelt. Om af te sluiten met een quote uit het boek ‘The power of positive dog training’: ‘Dogs are masters at understanding our body language. If only we could read theirs as well as they road ours!’. Soms denken we iets te weten en dan blijkt het toch opeens anders. Geweldig vak, dat hondenvak. Maar zeer zeker niet gemakkelijk.

 


info@dehondenkaravaan.nl    |      06 37 44 03 33 |     kvk 52007316   |     NL18KNAB 0257794638

Hondentraining Ridderkerk e.o. | Voor trainingslocaties klik hier.